မေတ္တာ

မာတာ ယထာ နိယံပုတ္တ၊
မာရယုသာ ဧက ပုတ္တ မနုရက္ခေ။
ဧဝမ္ပိ သဗ္ဗဘူတေသု၊
မာနသံ ဘာဝယေ အ ပရိမာဏံ။

မာတာ၊ မြင်းမိုရ်ထိပ်ဦး၊ မကကျူးသည့်၊ ကျေးဇူးဂုဏ်ရှင်၊ မွေးမိခင်သည်။ နိယံပုတ္တံ၊ မိမိရင်နှစ်၊ သားရင်းဖြစ်သော။ ဧက ပုတ္တံ၊ အရေထူ အရေပါး၊ အသားကိုဖောက် အစိုးရောက်အောင်၊ မြားမြောက်ခင်တွယ်၊ တစ်ယောက်တည်းသော သားငယ်ကို။ အာယုသာ၊ ဇိဝိန်အသက်၊ ယင်းအတွက်ကြောင့်။ အနုရက္ခေယထာ၊ နို့ချိုတိုက်ကျွေး၊ ပိုက်ထွေးယုယ၊ ဘေးမခအောင်၊ နေ့ညမကွေ၊ စောင့်ရှောက်လေသကဲ့သိုု့၊ ဧဝမ္ပိ တထာ၊ ပမာမခြား၊ ထိုအလားလျှင်။ သဗ္ဗဘူတေသု၊ ခပ်သိမ်းရှိသမျှ၊ သတ္တဝါအနန္တတို့၌။ အ ပရိမာဏံ၊ အတိုင်းအရှည်ကင်းပ၊ များပြားလှသော၊ မာနသံ၊ တွေတွေယိုဖိတ်၊ မေတ္တာစိတ်ကို၊ ဘာဝယေ၊ ပွားစေရာ၏။

နောက်ဆုံးဆယ်လ မြတ်ဗုဒ္ဓ (၁)

မြတ်ဗုဒ္ဓ ၄၄ ဝါပြည့်ပြီး ၄၅ဝါမြောက် နောက်ဆုံးဝါဆိုသွားသောနေရာသည် ဝေသာလီမြို့အနီးရှိ ဝေဠုဝရွာငယ်ကလေးပင်ဖြစ်၏။ ထိုရွာကလေးသို့ မရောက်မီမှာ မြတ်ဗုဒ္ဓသည် ရာဇဂြိုလ်မြို့အနီးရှိ အမ္ဗပါလီအမျိုးကောင်းသမီး၏ သရက်တောဥယျာဉ်တွင် သီတင်းသုံးနေထိုင်တော်မူခဲ့၏။ အမ္ဗပါလီအမျိုးကောင်းသမီးက..မြတ်ဗုဒ္ဓအား သရက်တောဥယျာဉ်ကြီးနှင့်တကွ သရက်တောကျောင်းတိုက်ကိုပါ..လှူဒါန်းခဲ့လေသည်။ ထိုကျောင်းတိုက်မှ ခရီးဒေသစာရီကြွချီတော်မူရန် မြတ်ဗုဒ္ဓက အရှင်အာနန္ဒာအား..

ငါဘုရား၏ထံတော်ပါး၌ ခစားလိမ္မာ အိုချစ်သား အာနန္ဒာ..
“အကြင်အရပ်၌ ဝေဠုဝရွာငယ်သည် ရှိ၏။ ဝေဠုဝအမည်ရှိသော ထိုရွာငယ်ဆီသို့ သွားကြကုန်စို့” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

အရှင်အာနန္ဒာကလည်း…
“ဘုန်းတော်ခြောက်စုံ တန်းခိုးဂုဏ်နှင့် ပြည့်စုံတော်မူသော မြတ်စွာဘုရား ကောင်းလှပါပြီ” ဟု ဝန်ခံတော်မူ၏။

ထို့နောက် သံဃာတော် (၅၀၀)နှင့်တကွ ခြံရံလျက် အမ္ဗပါလီသရက်တောကျောင်းတိုက်မှ ဝေဠုဝရွာငယ်လေး ဆီသို့ ခရီးဒေသစာရီကြွချီတော်မူခဲ့၏။ ဝါဆိုခါနီး ထိုရွာငယ်လေးသို့ ရောက်ရှိခဲ့လေ၏။ ဝေဠုဝရွာလေးမှာ ရွာသိမ်ရွာငယ်လေးပင် ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် လူသွားလူလာနည်း၍ တိတ်ဆိတ်အေးချမ်း၏။

မြတ်ဗုဒ္ဓတို့သည် ထိုသို့သော တိတ်ဆိတ်သောနေရာ၊
ပရိသတ်နည်းသော နေရာ၊
လူသွားလူလာနည်းသောနေရာ၊
လူသံသူသံနည်းသောနေရာမျိုးကို မွေ့လျော်လေ၏။

ထိုရွာလေးမှာ သံဃာ(၅၀၀)ကို မထိန်းနိုင်သော ရွာလေးဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် မြတ်ဗုဒ္ဓက..သံဃာတော်တို့အား ဝေသာလီမြို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်အရပ်တို့၌ ဝါကပ်ကြရန် မိန့်တော်မူလေ၏။ မြတ်ဗုဒ္ဓကိုယ်တော်မြတ်ကိုယ်တိုင်မှာတော့ ထိုရွာငယ်လေးမှာပဲ ဝါကပ်တော်မူလေ၏။

ထိုသို့ နောက်ဆုံးဝါဆိုသောအချိန်အခါ..မြတ်ဗုဒ္ဓမှာ ပြင်းထန်ကြမ်းတမ်းသော ရောဂါဝေဒနာ ကပ်ရောက်ခဲ့လေသည်။ နှိပ်စက်ခဲ့လေသည်။ ထိုရောဂါသည် ပရိနိဗ္ဗာန်စံယူလောက်သော ရောဂါဖြစ်လေသည်။ သွေးဝမ်းလွန်သော ရောဂါဖြစ်၏။ သက်တော်အားဖြင့်လည်း (၈၀)ထဲသို့လည်း ရောက်ရှိနေလေပြီ။ သက်တော်(၈၀)အရွယ် ကိုယ်တော်မြတ် ရူပကာယနှင့် ပက်သက်၍ ကိုယ်တော်မြတ်ကိုယ်တိုင် အရှင် အာနန္ဒာအား အခုလို မိန့်ထားဖူးလေသည်။
“ငါဘုရားထံတော်ပါး၌ ခစားလိမ္မာ အိုချစ်သား အာနန္ဒာ…
ငါဘုရားရဲ့ ရုပ်ရူပကာယကို ပမာနှိုင်းပြရပါမူကား…
ယိမ်းယိုင်နဲ့နေသော၊ အိုနေသော လှည်းအိုကြီးကို ကြိုးတွေဖြင့် တုပ်ဆိုင်းထားခြင်းဖြင့် မျှတပြီးနေလေသကဲ့သို့ ..
ထိုအတူပဲ ငါဘုရားရဲ့ ရုပ်ရူပကာယတော်သည်လည်း အရဟတ္တဖလသမာပတ်တည်းဟူသော အတုပ်အဆိုင်းဖြင့် မျှတနေရပါတယ်”

ဟု မိန့်တော်မူလေသည်။..

ပြိုလဲတော့မည့် လှည်းအိုကြီးကို ဟိုဘက်ဒီဘက်မှ ကြိုးများဖြင့် တုပ်ဆိုင်းထားရသလို.. ဘုရားရှင်ကိုယ်တော်မြတ်ကြီး၏ ရူပကာယကိုလည်း ပြိုလဲမသွားအောင် ဖလသမာပတ်ဝင်စားခြင်းဖြင့် တုပ်ဆိုင်းထားရခြင်းဖြစ်၏။
ဘုရားရှင်ကိုယ်တော်မြတ်ကြီးသည် အလောင်းတော်အဖြစ်နှင့် တရားအားထုတ်စဉ်ကလည်းပဲ အပြင်းအထန် ကြိုးစားခဲ့ရလေသည်…အဲဒီ့နောက်…သစ္စာလေးချက် ဓမ္မနက်ကို သိမြင်ပြီး မြတ်ဗုဒ္ဓအဖြစ်သို့ ရောက်တော်မူပြီးနောက်လည်းပဲ..၄၅ နှစ်တိုင်တိုင် တရက်လေးမှပင် အနားမယူခဲ့ရ၊ သတ္တဝါတို့၏ အကျိုးစီးပွားအလို့ငှာ ဆောင်ရွက်တော်မူခဲ့ရလေ၏။ တစ်နေ့တာ ၂၄နာရီတွင် သုံးနာရီကြာမျှသာ ဘုရားကိုယ်တော်မြတ် သက်သက်သာသာနှင့် အနားယူချိန်ရှိလေ၏။ ကျန်သောအချိန်များတွင် အမြဲပင် အလုပ်လုပ်ခဲ့ရလေ၏။ ဘုရားအဖြစ်နှင့် ၄၅ နှစ်တာကာလအတွင်း အချိန်ကို ၁စက္ကန့်လေးမျှပင် အချည်းအနှီး မဖြစ်စေခဲ့။

နေ့စဉ်နေ့တိုင်းပင်
ရဟန်းတော်များအား ကမ္မဋ္ဌာန်းတရားပေးတော်မူရ၊
ဒကာဒကာမတို့အား တရားဟောကြားတော်မူရ၊
လျှောက်ထားမေးမြန်းမှုတို့ကိုလည်း ဖြေဆိုဟောကြားတော်မူရ၊
ကျွတ်ထိုက်သော သတ္တဝါတို့ကိုလည်း တစ်ဦး တစ်ယောက် တစ်ပါးလေမျှမကျန်အောင် ဆင်ခြင်တော်မူရ၊
ပြီးနောက် ထိုသတ္တဝါရှိရာအရပ်သို့ပင် ရောက်အောင်သွားပြီး တရားဟောတော်မူရ… စသဖြင့် ဘုရားရှင်ကိုယ်တော်မြတ်မှာ သတ္တဝါအားလုံးတို့အတွက် အလုပ်လုပ်ခဲ့ရပေ၏။

ထိုကဲ့သို့ နေ့နေ့ညည မပြတ် အလုပ်လုပ်ခဲ့ရပြီး…ယခုတော့ သက်တော် ၈ဝ သို့ ချဉ်းကပ်နေလေပြီ။ နောက်ဆုံး အရွယ်သို့ ရောက်နေလေပြီ။ ရောဂါဝေဒနာကလည်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် နှိပ်စက်နေလေပြီ။ ထို့ကြောင့် ရုပ်ရူပကာယမှာ ခံနိုင်ရည်မရှိတော့ပြီ။ လဲပြိုမသွားအောင် ဖလသမာပတ်များ ဝင်စားခြင်းဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းထားရလေသည်။

ဖလသမာပတ်မှာ (၃)မျိုးရှိပေ၏။
1. မဂ္ဂါနန္တရ ဖလ သမာပတ်
2. ဝဠဉ္ဇန ဖလ သမာပတ်
3. အာယုသင်္ခါရ ဖလ သမာပတ် (အာယုပါလန) တို့ဖြစ်၏။
(ref: ဖလသမာပတ် ၃ မျိုး၊ စာ-၂၉၃၊ ဖျာပုံတိုက်ဆရာတော်- သုတေသနသရုပ်ပြအဘိဓာန်)

မဂ္ဂါနန္တရ ဖလ သမာပတ် ဆိုသည်မှာ မဂ်ကျပြီး ဖြစ်လာသော ဖိုလ်ဇောများဖြစ်သည်။

ဝဠဉ္ဇန ဖလ သမာပတ် ဆိုသည်မှာ…
စိတ် စေတသိက် စိတ္တဇရုပ်တို့ကို ခေတ္တငြိမ်းအေးစေ၍ သုခရေး သက်သက် သုံးသပ်ခံစားနေသော ဖလသမာပတ်ဖြစ်သည်။ သင်္ခတနိမိတ်တို့ကို မျက်နှာလွဲပြီး အသင်္ခတနိဗ္ဗာန်ကို အာရုံပြု ချမ်းချမ်း သာသာ နေခြင်းဖြစ်၏။ နိဗ္ဗာန် ချမ်းသာ ကို လက်တွေ့အာရုံပြုနေခြင်းဖြစ်၏။

အာယုသင်္ခါရ ဖလသမာပတ် ဆိုသည်မှာ ရောဂါဝေဒနာနှိပ်စက်ခြင်းမှ သက်သာ ငြိမ်းအေးစေပြီး အသက်နှင့် ခန္ဓာကို စောင့်ရှောက် ထိန်းသိမ်းသော ဖလသမာပတ်ဖြစ်၏။ ထိုဖလသမာပတ်ဝင်စားခြင်းဖြင့် ရောဂါတို့ကို သက်သာသွားစေသည်။ အသက်ကို ရှည်စေသည်။

ယခုဝေဠုဝရွာငယ်လေးတွင်လည်း…မြတ်ဗုဒ္ဓသည် ဖလသမာပတ် ဝင်စားခြင်းဖြင့် ပြင်းစွာခံစားနေရသော အနာရောဂါငြိမ်းစေပြီး ပြန်လည် ကျန်းမာတော်မူလာလေပြီ။

(ဆက်ရန်ရှိသေးသည်။)

နောက်ဆုံးဆယ်လမြတ်ဗုဒ္ဓတရားတော် (၂၇၊ ၁၂၊ ၁၉၇၇)- သီတဂူဆရာတော်ဘုရားကြီး


သူတော်ကောင်းနှင့် သူယုတ်မာ

အခါတစ်ပါး၌ မြတ်စွာဘုရားသည် သာဝတ္ထိပြည် ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ သူယုတ်မာတို့၏ အခြေခံသဘောကို လည်းကောင်း၊ သူတော်ကောင်းတို့၏ အခြေခံသဘောကို လည်းကောင်း၊ ဤသို့ဟော ကြားတော်မူ၏။

ရဟန်းတို့၊ သူယုတ်မာသည် ပြုဖူးသော သူ့ကျေးဇူးကိုမသိ၊ ပြုဖူးသော သူ့ကျေးဇူးကို ထင်စွာပြု၍မသိ၊ ရဟန်းတို့၊ ဤသို့ပြုဖူးသော သူ့ကျေးဇူးကိုမသိခြင်း၊ ပြုဖူးသော သူ့ကျေးဇူးကို ထင်စွာပြု၍မသိခြင်းကို သူယုတ်မာတို့သည် ချီးမွမ်းကုန်၏။ ယင်းတို့သည် သူယုတ်မာတို့၏ အခြေခံသဘောပေတည်း။

ရဟန်းတို့၊ သူတော်ကောင်းတို့သည်ကား ပြုဖူးသော သူ့ကျေးဇူးကိုသိ၏၊ ပြုဖူးသော သူ့ကျေးဇူးကို ထင်စွာပြု၍သိ၏၊ ရဟန်းတို့ ဤသို့ပြုဖူးသော သူ့ကျေးဇူးကိုသိခြင်း၊ ပြုဖူးသော သူ့ကျေးဇူးကို ထင်စွာပြု၍သိခြင်းကို သူတော်ကောင်းတို့သည် ချီးမွမ်းကုန်၏။ ယင်းတို့သည် သူတော်ကောင်းတို့၏ အခြေခံသဘောပေတည်း။

ကောလိတ၊ သမစိတ္တဝဂ်၊ အဂုင်္တ္ထိုရ်ပါဠိတော်

%d bloggers like this: