သိကြားမင်းတရားမေ့ပုံ


သောတာပန်ဖြစ်ပြီးသောသိကြားမင်းသည် အခါတစ်ပါး၌ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ဥယျာဉ်ပွဲကို ရှုစားဖို့ရန် အခြွေအရံများစွာဖြင့် ဧရာဝဏ်ဆင်ကို စီး၍ ထွက်လာ၏။ ဥယျာဉ်တံခါးပေါက်သို ့ရောက်သောအခါ ဘုရားရှင်အား ပြဿနာမေးရန် အကြံပေါ်လာ၏။ ထိုပြဿနာကား တဏှာကုန်ခန်း နိဗ္ဗာန်သို့ လွတ်လွတ်ကျွတ်ကျွတ်ရဟန္တာ၏ ကျင့်ခဲ့သော လမ်းစဉ်ပြဿနာတည်း။

ထိုသို့ပြဿနာမေးလျှောက်လိုသောစိတ်အကြံသည် ဥယျာဉ်တွင်းဝယ် ပွဲသဘင်အလယ်သို့ရောက်လျှင် မေ့ပျောက်သွားဖွယ်ရှိသောကြောင့် “ယခုပင် သွား၍မေးလျှောက်မည်” ဟု  ကြံစည်ကာ ဧရာဝဏ်ဆင်ပေါ်မှ ကွယ်ပျောက်၍ ဘုရားထံ အရောက်လာခဲ့လေသည်။ ဆင်ကြီးလည်း ဥယျာဉ်အပေါက်မှာရပ်၍နေရစ်၏။ နောက်ပါအခြံအရံများမှာလည်း ဥယျာဉ်ပေါက်မှာ ကျန်ရစ်ကြလေသည်။

ပုဗ္ဗာရုံကျောင်းတိုက်၌ သီတင်းသုံးတော်မူခိုက်ဖြစ်သော် ဘုရားအထံသို့ ရောက်သောအခါ ဥယျာဉ်ပွဲကနောက်ဆံတင်းလျက် ရှိသောကြောင့် “တဏှာသင်္ခယ- နိဗ္ဗာန်၌ လွတ်လွတ်ကျွတ်ကျွတ် အာရုံပြုနိုင်သော ရဟန္တာ၏ ကျင့်နိုင်သော လမ်းစဉ်တရားကို ခပ်တိုတိုအမိန့်ရှိပါ” ဟုလျှောက်လေ၏။ ဘုရားရှင်လည်း သူ၏လျှောက်ထားချက်အရ တိုတိုပင်ဖြေတော်မူသည်မှာ သိကြားမင်း …. ရဟန္တာဖြစ်မည့် ရဟန်းသည် “အလုံးစုံသောတရားကို ငါ ၊ ငါ့ဥစ္စာဟု နှလုံးသွင်းခြင်း ၊ စွဲလမ်းခြင်းငှာမထိုက်”  ဟု တရားစကားကို ကြားနာရ၏။ ထိုရဟန်းသည် (ခန္ဓာငါးပါး)တရားအားလုံးကို သိအောင်ကြိုးစား၏။ သိသောအခါ အားလုံးဒုက္ခချည်းပဲဟု သိပြန်၏။ ဒုက္ခချည်းပဲဟု သိပြီးနောက် ဘာမဆို ခံစားရသမျှ ဝါသနာကို အနိစ္စ စသဖြင့်  ရှု၍ရှု၍ နေ၏။ ထိုသို့ ရှုဖန်များသော် ဘာတစ်ခုကိုမျှ မစွဲလမ်းတော့ဘဲ နောက်ဆုံး၌ ရဟန္တာဖြစ်ကာ တဏှာကုန်ခန်း နိဗ္ဗာန်နန်းသို့ လွတ်လွတ်ကျွတ်ကျွတ် မြန်းနိုင်လေသည်။

သိကြားမင်းသည် ဤသို့အကျဉ်းမျှဖော်ပြအပ်သော အဖြေကို လွန်စွာသဘောကျ ဝမ်းမြောက်လှ၍ “သာဓု-သာဓု” ဟု အသံပြုလျက် နတ်ပြည်သို့ ပြန်လေသည်။ ထိုသာဓုခေါ်သံကို ဘုရားကျောင်းတော်၏ ဝဲဘက်ခန်းဆောင်မှာ သီတင်းသုံးနေသော အရှင်မောဂ္ဂလာန်ကြား၍ “ဒီသိကြားဟာ တရားကိုသိလို့ သာဓုခေါ်တာလား၊ မသိဘဲနှင့် သာဓုခေါ်တာလား” ဟုစဉ်းစား၍ သိကြားကို စုံစမ်းလိုသောကြောင့် သိကြားနှင့်ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့်လိုက်ကာ တာဝတိံသာသို့ တက်သွားလေသော်…..

ဘုရားထံမှ တရားနာ၍ ပြန်သွားသော  သောတာပန်သိကြားမင်းလည်း ဥယျာဉ်တွင်းမှာ တီးကြ မှုတ်ကြ ကကြ ပြကြ သည်က်ို နှစ်သက်အားရ ရှုမဝဖြစ်နေစဉ် အရှင်မောဂ္ဂလာန်ကိုမြင်၍ (ပွဲကြည့်နေသော ကျောင်းဒကာက ဆရာတော်ကြီးလာသည်ကို မြင်ရသည့်ပမာ) ခပ်ရှက်ရှက်မျက်နှာဖြင့် အရှင်မောဂ္ဂလာန်ကို ခရီးဦးကြိုပြုလျက် နှုတ်ဆက်စကား လျှောက်ထားရလေတော့သည်။ ထိုသို့ တွေ့လျှင် တွေ့ချင်းပင် အရှင်မောဂ္ဂလာန်ကပင် သိကြားမင်းကို ပြောသည်မှာ “မြတ်စွာဘုရားက အသင်သိကြားအား တဏှာသင်္ခယ-ဝိမုတ္တိအကြောင်းကို ဘယ်လိုဟောလိုက်ပါသလဲ။ ငါတို့လည်း ထိုတရားကို တစ်ဆင့်နာပါရစေ” ဤသို့ပြောလျှင် ထိုတရားကို သိကြားမင်းစဉ်းစား၏။ ပေါ်မလာချေ။ အထပ်ထပ်စဉ်းစားသော်လည်း လုံးလုံးသတိမရသဖြင့် နာယူတုန်းက မှတ်မှတ်သားသားနာယူခဲ့သော်လည်း နတ်ပြည်ကိစ္စများသည့်အတွက် မေ့ရကြောင်းကို အရှက်ပြေလျှောက်လေ၏။

[မူလပဏ္ဏသ ၊စူဠတဏှာသင်္ခယသုတ်မှ ကောက်နှုတ်ချက် ။ ]

ဤ တရားတော်အရ စဉ်းစားပါလျှင် နတ်ပြည်အာရုံသည် တရားအာရုံမေ့အောင် မှိုင်းတိုက်နိုင်ကြောင်း နားလည်နိုင်ပေပြီ။ မှန်၏။ သိကြားမင်းသည် ပင်ကိုယ်အားဖြင့် သတိကောင်းဉာဏ်ထက်၍ အလွန်သွက်လက်သူပေတည်း။ ထိုအချိန်မှာ သောတာပန်လည်းဖြစ်ပြီးပေပြီ။ နာခဲ့ရသောတရားမှာလည်း သူကိုယ်တိုင် သိချင်လှ၍ လျှောက်ထားသော ပြဿနာ၏အဖြေ တရားအကျဉ်းမျှသာဖြစ်၏။ ရှင်မောဂ္ဂလာန်မေးချိန်နှင့် ထိုတရားနာခဲ့ချိန်မှာ မိနစ်လောက်သာ ဝေးပေလိမ့်ဦးမည်။သို့ပါလျက် ဥယျာဉ်ပွဲ၏မှိုင်းတိုက်မှုကြောင့် စဉ်းစား၍ မရနိုင်အောင်ပင် မေ့ရလေသည်။

(၁)  ဤဝတ္ထုကိုထောက်ထား၍ မိမိတို ့အတွက်လေးလေးနက်နက် စဉ်းစားသင့်၏။ “မိမိကိုယ်ကို သူတော်ကောင်းဟုတ်ပါသည်” ဟု ဝန်ခံနိုင်သော သူတော်ကောင်းမှန်လျှင် နောင်ဘဝအတွက် ဂတိကောင်းဖို့များပါ၏။သို့သော် ထိုရောက်ရမည့်ဂတိကား လူနှင့်နတ်ဘဝသာ ဖြစ်ပါသည်။ ဈာန်မရ၍ ဗြဟ္မာမဖြစ်နိုင်။ ရဟန္တာမဟုတ်သေး၍နိဗ္ဗာန်မရနိုင်ပါ။ အထက်နတ်ဖြစ်ခဲ့သော် သိကြားမင်းလို အရိယာပုဂ္ဂိုလ်သော်မှ မေ့ရပုံကို ထောက်၍ မိမိတို့အတွက်သိပြီး တရားကလေးများ မေ့ပျောက်သွားမည်ကို မစိုးရိမ်ရပါလော။

(၂)  တရားမေ့၍ နတ်တို့ဓလေ့ဖြင့် အပျော်ကြီးပျော်မွေ့နေစဉ် (ပုထုစဉ်ဘဝဖြင့်) စုတေချိန် ရောက်သောအခါ မိမိစည်းစိမ်ကို တမ်းတ၍ နွမ်းလျအားငယ်စွာ စုတေရပါမူ အပါယ် ၄ ပါးသို့ တစ်ဆင့်သွားဖို့အရေး မဝေးလှတော့ပါ။ တစ်ခါတုန်းက နတ်သမီးငါးရာတို့သည် ဥယျာဉ်အတွင်းဝယ် ပန်းပင်တက်၍ ပန်းခူးရင်း သီချင်းကြူနေကြစဉ် ရုတ်တရက်စုတေကာ အဝီစိသို့ ရောက်သွားကြဖူးပါသည်။

(၃)  တစ်ဖန် နောက်တစ်ချိန်ရောက်မည့် လူ့ဘဝကို တွေးလျှင်လည်း စိတ်အေးဖွယ်မရှိလှပါ။ ရှင်းပါဦးမည်။ သူတော်ကောင်းအနေဖြင့် လူတစ်ယောက်၏တန်ဖိုးကို စဉ်းစားလျှင် (၁)ဘုရားသာသနာတော်နှင့် ကြုံတွေ့ရခြင်း၊ (၂) အားလုံးမဟုတ်စေကာမူ လူအများစုက လူကောင်းသူကောင်းများဖြစ်ကြခြင်း၊ (၃) ဆရာမိဘတို့က သူတော်ကောင်းများဖြစ်ကြခြင်း၊ (၄) အလွန်မဆင်းရဲဘဲ အထိုက်အလျောက် ချမ်းသာသောအမျိုး၌ဖြစ်ရခြင်း။ ဤအကြောင်းများစုံညီမှ လူ့ဘဝ ရကျိုးနပ်လိမ့်မည်။

(၄)  ဘုရားသာသနာတော်အရေးကို စဉ်းစားလျှင် ယခုအချိန်မှာပင် ပုဂ္ဂိုလ်ကောင်းကို အတော်ရှာမှရနိုင်သော အချိန်ဖြစ်နေပြီ။ လောကီအာရုံတွေကလည်း သောင်းကျန်း၊ ဂုဏ်ပကာသနာသနနှင့် လိုက်စားသူလည်းများ၊ လူဒကာ ဒကာမတို့လည်း သီလ သမာဓိ ပညာရှိထက် ဂုဏ်ရှိသူကို ကိုးကွယ်လိုကြ၊ ဂုဏ်ရှိအောင်လည်း ဟိုကပ်သည်ကပ်နှင့် ကပ်ကြ၊ လူအချင်းချင်း ဂုဏ်သတင်းလွှင့်ကြနှင့် သာသနာ့ဝန်ထမ်းများအတွက် ခေါင်းကမိုးယိုနေလေပြီ။

(၅)  သာသနာကို ယခုကိုးကွယ်နေကြသော (သာသနာ ဒယကာဆိုသူတို့၏ ) သားသမီးများကို သာသနာ့ဝန်ထမ်းရဟန်းတော်များက သင်ကြားပေးမှုသည် တစ်စတစ်စ လက်လွတ်၍ လာခဲ့ရာ ယခုအခါမှာ တချို့ဘုန်းကြီးကျောင်း၌ ကျောင်းသားဟူ၍ မရှိတော့ပါ။ကျောင်းသားမရှိလျှင် ရှင်သာမဏေ (အမြဲနေ) မရှိနိုင်၊ ရှင်သာမဏေ မရှိလျှင် ရှင်သာမဏေဘဝ၌ စာသင်၍စာတတ်သော ရဟန်းလည်းမရှိနိုင်။ သိပ်မကြာသော နောင်အခါဝယ် များစွာသော ကျေးရွာတို့၌ တောထွက်ရဟန်းကြီးတွေသာ ကျောင်းကြီးကန်ကြီးပေါ်ဝယ် စက်တော်ခေါ်၍ နေရစ်ကြလေလိမ့်မည်။

(၆)  တစ်ဖန်–သာသနာကို ပစ္စည်း (၄) ပါးဖြင့်ထောက်ပံ့ရသော ဒကာဒကာမများဘက်ကို ဆက်လက်စဉ်းစားပြန်လျှင် ယခုအခါ ကလေးတွေသင်ယူနေကြ သော  ပညာသည် လောကီအတွက် တစ်ဘဝမျှ အကျိုးပေးနိုင်သော ခေတ်မီပညာကား ဟုတ်လောက်စရာရှိပါ၏။ သို့သော် ထိုပညာသည် မဂ် ဖိုလ် နိဗ္ဗာန်ယုံကြည်ဖို့မဆိုထားဘိ ကံနှင့်ကံ၏အကျိုးကိုမျှ နားလည်စေနိုုင်သော ပညာပင်ပါရှိ၏လော။ ထိုသို့မပါလျှင် နတ်ပြည်ဗြဟ္မာ့ပြည်ကို မယုံလျှင် ငရဲပြိတ္တာကို ယုံဦးမည်လော။ ထိုသို့မယုံသူသည် ရဟန်းသံဃာတို့အား ပစ္စည်း(၄)ပါးမဆိုထားဘိ ဝမ်းဝရုံမျှ ဆွမ်းပေးဖို့ သတ်ိရဦးပါမည်လော။

(၇)  ထို့ပြင်- ယခုပညာသင်နေသောကလေးများ ကြီးရင့်သောအခါ ရှေးတုန်းကလို မိဘမွေအနှစ်ကို များများစားစားရကြတော့မည်မဟုတ်။ သူတို့၏ကျောင်းစရိတ်ကိုပင် များစွာသော မိဘတို့မနိုင်တနိုင်ကြိုးစားနေကြရလေပြီ။ လူတို့အသုံးအဆေင် အလှအပ ပကာသနတွေကလည်း တစ်စထက်တစ်စ တိုး၍တိုး၍လာတော့သည်။ ယခုကလေးများကျောင်းမှထွင်၍ အသက်မွေးသောအခါ သူတို့ပညာသည် သူတို့၏ အိမ်သူအိမ်သားများပါဝမ်းဝ၍ ခါးလှရုံကိုပင် အင်မတန် ကြိုးစားနိုင်မှ(သို့မဟုတ်-မတရားရှာနိုင်မှ) တော်ရုံကြပေလိမ့်မည်။ ထိုမျှလောက် အသက်မွေးခဲယဉ်းချိန်ဝယ် အဘယ်မှာလျှင်သာသနာကို ထောက်ပံ့နိုင်တော့မည်နည်း။

၈)  တစ်နည်းစဉ်းစားပြန်လျှင် သာသနာ့ဝန်ထမ်းရဟန်းတော်တို့မှာ ကလေးများကို ဘာသာရေးအဝါးဝ၍ လောကီအသက်မွေးဝမ်းကြောင်း အခြေခံရအောင် သင်ပြဖို့တာဝန်ရှိနေသည်။ အရာရာပြုပြင်လျှင် သင်ပြနိုင်မည့် အခြေအနေလည်းလုံလုံလောက်လောက် ရှိ၏။ သို့သော်ယနေ့တိုင်အောင် (အချို့ကျောင်းများမှတစ်ပါး အများအပြားက) မစဉ်းစားကြသေးချေ။ ထိုသို့မစဉ်းစားရုံသာမက အသွားအလာ အနေအထိုင်မှစ၍ ခေတ်လူတို့၏စိတ်ကို ဆွဲငင်လောက်အောင် မကြိုးစားကြသဖြင့် ခေတ်ပညာတတ်သူတို့၏ အထင်သေးအမြင်သေးကိုသာ အများစုကခံနေရလေသည်။ သို့ဖြစ်လျှင် ထိုခေတ်ပညာတတ် လူအများသည် ဗုဒ္ဓမြတ်စွာ၏သာသနာတော်ကို အားပေးလိုကြလိမ့်မည်လော။ ထိုအချက်များကို တွေးပြန်သော် သာသနာဆုတ်ယုတ်ဖို့ရေးသာလျှင် နီးသည်ထက်နီးလာသည်ကို တွေ့ရပါသည်။

၉)  နောင်လာမည့်ဘဝ၌ လူအများစုက လူကောင်းသူကောင်းဖြစ်ဖို့လည်း မလွယ်ကူတော့ချေ။ ထင်ရှားစေအံ့- လူကောင်းသူကောင်းခေတ်သည် မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ မုဒိတာ- ဤတရား(၃)ပါး ထွန်းကားသောခေတ်တည်း။ ယခုမျက်မြင်မှာကား တစ်ယောက်အပေါ် တစ်ယောက်က ကောင်းကျိုးလိုလားသော မေတ္တာအစစ်နည်းပါးလှလေပြီ။ မေတ္တာမရှိလျှင် ဆင်းရဲသူကိုမြင်၍ သနားသောကရုဏာနှင့် ချမ်းသာသူကိုမြင်၍ ဝမ်းမြောက်သော မုဒိတာလည်း မဖြစ်နိုင်တော့ပါ။ ယခုဖြစ်နေသည်မှာ တစ်ယောက်ကောင်းစားသည်ကို အခြားတစ်ယောက်က မနာလိုသော ဣသာ၊ မိမိကဲ့သို့ကြီးပွားမည်ကို စိုးရိမ်သော မစ္ဆရိယ၊ အထက်တန်းရောက်နေသောသူက စိတ်ကြီးဝင်သော အထက်တန်း မာန၊ အောက်ကျသောသူသည် “ဘာ အရေးစိုက်ရမှာတုန်း” ဟူသော အောက်တန်းမာနတွေ ဝေဆာလျက် ရှိလေသည်။

(၁၀)ထို့ပြင် လိုချင်ဖွယ်အာရုံ၊ ခံစားဖွယ် ကာမဂုဏ်တွေလည်း တနေ့တခြား တိုးပွားလာရကား (မီးသည်လောင်စာ ရှိသလောက် လိုက်၍လောင်သလို) ယခု လူတို့သန္တာန်၌ လောဘ ကလည်း အာရုံများသလောက် ကြီးမား၍လာလေသည်။ လောဘအလိုကို မဖြည့်နိုင်သောအခါ သတ်မှု ဖြတ်မှု တိုက်ခိုက်မှု စစ်ဖြစ်မှု တိုင်အောင် ဒေါသတွေလည်း တရှူးရှူး တရှဲရှဲ နှင့် တကဲကဲ ဖြစ်၍နေလေတော့၏။ ဤသို့ အကောင်းတရားတွေ ထွန်းကားနေသော ယခုခေတ်မှာပင် လူကောင်းသူကောင်းရှားပါးနေရကား နောင်ကာလဝယ် အဘယ်မှာယခုထက်ပို၍ မဆိုးဝါးဘဲ နေတော့မည်နည်း။

(၁၁)ထိုသို့ လူကောင်းသူကောင်း အလွန်နည်းပါးမည့် နောက်ကာလ၌ မိဘကောင်း ဆရာကောင်းလည်းရနိုင်တော့မည်မဟုတ်ပါ။ ထုိုသို့အားကိုးစရာ မိဘကောင်း ဆရာကောင်းမရှိဘဲ မတရားလူများ၏အလယ်မှာ မိမိတစ်ယောက်လူကောင်းကလေးဖြစ်ဖို့လည်း မလွယ်ကူပါ။ ထို့ကြောင့် နတ်ပြည်မှာ မှိုုင်းတိုက်မည့် အာရုံများ၌ သွားဖို့ခက်သလို လူ့ပြည်မှာလည်း အကုသိုလ်ထွန်းကားတော့မည့်အတွက် လူပြန်ဖြစ်ဖို့ ခက်လှပါတော့သည်။

(၁၂) ဤနေရာဝယ် မိမိစဉ်းစားမိသော အကြောင်းတစ်ခုကို ညွှန်ပြပါမည်။ လွန်ခဲ့သော (၁၃၁၉-ခု) ပြာသိုလက ရန်ကုန်သို့ သိမ်သမုတ်ကိစ္စဖြင့် သွား၍ ပြန်မည့်နေ့ဝယ် ဘူတာကြီး၌ အကြောင်းအားလျော်စွာ စောစောရောက်နေ၏။ မီးရထားတွဲထိုးမည့်နေရာဘက်ကို ကျောပေးလျက် လိုက်ပို့သော ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါးနှင့် အတူ စကားပြောနေစဉ် ရထားတွဲထိုးသဖြင့် လူအများလှုပ်ရှားသံကြား၍ စကားဖြတ်ပြီးလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ နေ့စဉ်ထုံးစံအတိုင်းအလုအယက် နေရာယူနေကြသော လူအများကို မြင်ရပါသည်။`

(၁၃) ထိုအခါ စဉ်းစားမိသည်မှာ ဤလူများ၏ အကြာဆုံးရထားစီးရမည့်အချိန်မှာ (၂)ရက်နီးနီးနှင့် တစ်ညသာဖြစ်၏။ ထိုမျှအချိန်အတွင်း၌ နေရာကောင်းမရလျှင် ဆင်းရဲမည်စိုး၍  အလုအယက်နေရာယူကြသည်။ တစ်ချို့လည်းငွေပိုပေး၍ သီးခြားနေရာရအောင် ကြိုးစားရသည်။ ထိုမျှမက ရထားပေါ်မှာ စိတ်ချရသော အဖော်ကိုလည်း ရှာကြသေးသည်။ မတော်လို့များနေရာကောင်းမရပြန်လျှင် အလွန်ပင်စိတ်မကောင်းဖြစ်၏။ မိမိနေရာအနီးက လူကိုကြည့်၍ ရိုးသားပုံမရလျှင် တစ်လမ်းလုံး စိတ်မချကြ။

(၁၄) ဤ(၂)ရက်တစ်ညအချိန်အတွင်း ဆင်းရဲမည့်အရေးက်ို တွေးကာ ဤမျှလောက် နေရာကောင်းကြိုးစားသူတို့သည် နောက်ဘဝ ဟိုနောက်နောက်ဘဝတို့အတွက် နိဗ္ဗာန်အထိနေရာကောင်း ၊ အဖော်ကောင်းရအောင် အဘယ့်ကြောင့် မကြိုးစားဘဲ အေးစက်စက် နေကြပါလိမ့်မည်နည်း။ မတော်တဆ ခြေချော်လက်ချော် ဆိုသလို အပါယ်(၄)ပါးရောက်သွားလျှင် တစ်ဘဝလုံး ဆင်းရဲရုံသာမာက အဆက်ဆက် အကုသိုလ်တိုးပွား၍ အဆက်ဆက်နေရာကောင်း မရဘဲ ရှိနိုင်သည်။ လူ့ဘဝရောက်သော်လည်း လူနုံလူမွဲ လူဆင်းရဲ ဖြစ်၍ တစ်ဘဝလုံး အောက်ကျ နောက်ကျ ဒုက္ခရောက်နိုင်သည်။ သို့ပါလျက် ရထားစီးဖို့ ခရီးတိုလေးအတွက် ကြိုးစားသလောက်မျှ နောက်ဘဝ၌ နေရာကောင်းရအောင် မကြိုးစားဘဲ နေကြခြင်းကား ထိုင်းမှိုင်းတွေဝေ အရှည်ကိုမြော်တတ်သော အသိဉာဏ်ကင်း၍ ဖျင်းလွန်း ညံ့လွန်းကြလေစွတကား၊ ဤသို့စဉ်းစားကာ ဤအကြောင်းကိုပင် လိုက်ပို့သော ဘုန်းတော်ကြီးအား ပြောပြခဲ့မိပါသည်။

(၁၅) ပြခဲ့သော စဉ်းစားဖွယ်တို့ကို ဤကျမ်းစာရှုသူများလည်း လေးလေးနက်နက်စဉ်းစား၍ လက်လှမ်းမီတရားထူးက်ို ရအောင်သော်လည်းကြိုးစားသင့်ကြ၏။ ရှေးဘဝက အထုံဝါသနာပါခဲ့သည့် အတိုင်း အထက်တန်းပါရမီကို ဖြည့်ကျင့်နေသူ ဖြစ်လျှင်လည်း အကုသိုလ်နည်းအောင်သတိထား၍ ဒါန သီလ စသော ပါရမီများကို အနှစ်အမြုတေတည်လျက် မပျက်နိုင်အောင် အလွန်ကြိုးစားသင့်၏။ ထိုသို့ ကြိုးစားလျှင်ကား နတ်ပြည်၌လည်း နတ်သူတော်ကောင်း၊ လူ့ပြည်၌လည်း ထူးခြားသော လူသူတော်ကောင်းများ ဖြစ်၍ (ရှေးအလောင်းတော်တို့ သာသနာပ၌ပင် ပါရမီတော် ဖြည့်ကျင့်တော်မူကြသကဲ့သို့) ရင့်သည်ထက် ရင့်အောင် ပါရမီဖြည့်ကျင့်နိုင်ကြပါလိမ့်သတည်း။

(အရှင်ဇနကာဘိဝံသ ၏ ကိုယ်ကျင့်အဘိဓမ္မာ   မှ ကောက်နှုတ်ချက်။ ။)

မှတ်ချက်။ ။ဤအရှင်ဇနကာဘိဝံသ ၏ တရားတော်ကို ကိုသူရိယကိုယ်စားတင်ပေးခြင်းဖြစ်ပါသည်..။ မြင့်မိုရ်မှ ကူညီစာစီပါသည်..။

 

4 Responses

  1. It’s interesting.Concentration is essential and I’ll try to mind at present. Thank u, myinmoh. Absolutely, myinmoh is an imaginary mt. , but some say it’s 84,000 yuzanar high.I wish you to achieve the triumph as high as m.m.

    • thanks. you too , my little sis.

  2. လင့်လဲ ချိတ်လိုက်ပါတယ်။ ခွင့်ပြုပါ။

    • ဟုတ်ကဲ့ခင်ဗျ…. အခုလိုလာရောက်ဖတ်ရှုတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်… ကျွန်တော်တို့ ဆီမှာလဲ လင့်ခ် ချိတ်လိုက်ပါပြီ။

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: